Wielka Biblioteka Świtu
Wielka Biblioteka Świtu — imperialne archiwum i skryptorium w Radiance, na Promenadzie Brzasku. Mieści Kronikę Świtu: ciągły zapis dziejów Imperium Alastrii od Założenia po dziś, w tym pełny poczet cesarzy. To główne miejsce, w którym uczeni, kapłani Avona i kuratorzy prowadzą kwerendy historyczne — a drużyna może odszukać imię, datę albo godło, których potrzebuje.
Podstawowe informacje
Państwo: Imperium Alastrii Położenie: Promenada Brzasku, u stóp Wzgórza Świtu, w Radiance Zarząd: Kuratorium Sztuk Arkanicznych (dział ksiąg) wespół z kultem Avona Dostęp: czytelnie ogólne — otwarte dla piśmiennych za drobną opłatą lub listem polecającym; Zamknięte Regały — tylko za pieczęcią dworu lub Kuratorium
Czym jest
Biblioteka to trzy połączone gmachy pod jedną kopułą z mlecznego szkła, przez którą światło spada na Galerię Cesarzy — rząd popiersi i tablic, jedna na każdego władcę. Niżej ciągną się czytelnie, skryptorium (gdzie mnisi Avona przepisują i „prostują" kroniki) oraz Zamknięte Regały: dział pod kłódką i przysięgą, gdzie trzyma się księgi uznane za niebezpieczne lub błędne.
Rachuba imperialna
Imperium liczy lata na dwa sposoby — i właśnie ta dwoistość bywa kluczem do niejednej zagadki:
- Rok Świtu (R.Ś.) — od Założenia Imperium (R.Ś. 1). Tak datują kroniki i epitafia.
- Nowa Era (N.E.) — imperialna nazwa V Ery świata. Zrównanie obu rachub: R.Ś. 1201 = 1 N.E.
Stąd: upadek Coalslate w 110 N.E. to R.Ś. 1310, a rok bieżący to R.Ś. 1320 (120 N.E.).
Poczet Cesarzy Alastrii
Oficjalna wersja Kroniki Świtu. Najstarsze zapisy mają charakter na poły legendarny; im bliżej Nowej Ery, tym pełniejsze.
Valdrik I Świtodawca — R.Ś. 1–28. Ojciec Alastora i pierwszy cesarz. Po klęsce Vecny przekuł Przymierze Świtu w jedno państwo, ustanowił kult Avona religią Imperium i założył Radiance wokół Wzgórza Świtu. Godło: wschodzące słońce o ośmiu promieniach.
Alastor Pogromca — nie panował; „poległ" R.Ś. 1. Następca tronu, który pod Górą Arkane zgładził Vecnę i przerwał Zaćmienie. Imperium nosi jego imię, a on sam czczony jest jako święty założycielski. Zmarł bezpotomnie, zanim zdążył przywdziać koronę. Godło: złamany miecz na tarczy świtu.
Sevran I Żałobny — R.Ś. 28–61. Młodszy brat Alastora; objął tron po bezpotomnej śmierci ojca i brata. Ufundował kult Alastora-Męczennika, wzniósł Cesarski Grobowiec z cenotafem brata i spisał pierwszą Kronikę Świtu. Założyciel panującej do dziś dynastii Sevrana. Godło: słońce w czarnej, żałobnej obwódce.
Między Sevranem a Nową Erą tron dzierżyło kilkudziesięciu władców. Kronika pamięta najpełniej tych, których czyny przetrwały w kamieniu i prawie:
Liriel I Prawodawczyni — R.Ś. 214–251. Skodyfikowała Prawo Świtu i powołała Kuratorium Sztuk Arkanicznych — system cech magicznych, który do dziś reguluje magię w Imperium. Godło: waga nad otwartą pieczęcią.
Kornelian II Budowniczy — R.Ś. 468–509. Wzniósł pas marchii i twierdz pierwszej linii (m.in. Borinos) oraz samą Wielką Bibliotekę Świtu. Godło: wieża i otwarta księga.
Theodoryk III Żelazny — R.Ś. 705–742. Wódz i reformator wojska; przyłączył marchie Lands of Doramak i wykuł doktrynę „muru świtu" przeciw nieumarłym. Godło: żelazna włócznia na tle słońca.
Marius IV Gwiazdoczytacz — R.Ś. 983–1018. Mecenas Tor Illuminaris i astronomii; rozbudował Kuratorium o najwyższy, III stopień (Cecha Gwiazdy). Godło: gwiazda i astrolabium.
U progu Nowej Ery (R.Ś. 1201 = 1 N.E.) rachubę imperialną zrównano z erą świata.
Kasjan II Pobożny — R.Ś. 1268–1310 (ok. 68–110 N.E.). Poprzednik obecnej cesarzowej; długie, bogobojne panowanie, za którego marchie zaczęły meldować o nieumarłych. Zmarł w roku upadku Coalslate (110 N.E.) — wedle dworu „ze zgryzoty". Godło: płonąca lampa wotywna.
Cesarzowa Aurelia I — od R.Ś. 1310 (110 N.E.), panuje. Wstąpiła na tron w cieniu katastrofy Coalslate. Ostatnia z rodu Sevrana. Godło: słońce w zenicie.
Dla badaczy
Kwerendę można poprowadzić wokół imienia, daty, godła albo czynu danego cesarza — kustosze chętnie pomogą, o ile pytanie nie dotyczy zarania historii Imperium ani Zamkniętych Regałów. Najstarsze tomy bywają sprzeczne, datacje się rozjeżdżają, a niektóre karty wyglądają na przepisane na nowo. To, co biblioteka mówi o cesarzach, warto zestawić z epitafiami w Cesarskim Grobowcu — kamień i pergamin nie zawsze zgadzają się co do tej samej osoby.
Wspomniane w
Ostatnia aktualizacja: 2026-06-14