Cesarski Grobowiec
Cesarski Grobowiec — nekropolia władców Imperium Alastrii, wykuta w sercu Wzgórza Świtu pod Radiance. Spoczywają tu kolejni cesarze dynastii Sevrana, każdy w sarkofagu pod własnym godłem i epitafium. Razem z kronikami Wielkiej Biblioteki Świtu to drugie źródło wiedzy o przeszłości Imperium — a kamień bywa szczerszy niż pergamin.
Podstawowe informacje
Państwo: Imperium Alastrii Położenie: krypty Wzgórza Świtu, pod Radiance (sąsiedztwo Tor Illuminaris) Patron: Avon, Pierwszy Brzask — Stróż Progu między światłem a mrokiem Dostęp: Galeria Świtu (górna) — otwierana w święto Brzasku i na czuwania; dolne krypty — tylko za zgodą dworu i w asyście kapłana
Układ
Schody z Promenady Brzasku schodzą do Galerii Świtu — długiej sali, w której nad każdym sarkofagiem płonie wieczna lampa, a w posadzce ułożono godła władców. Głębiej, za spiżową bramą, ciągną się dolne krypty najstarszych cesarzy. Powietrze pachnie woskiem i kadzidłem; kapłani Avona czuwają tu dniem i nocą, bo Imperium wierzy, że światło nad grobami trzyma mrok z dala od zmarłych.
Pochówki i epitafia
Każdy sarkofag nosi imię, godło i krótkie epitafium. Daty wedle Roku Świtu (R.Ś.) — por. poczet w Bibliotece.
Valdrik I Świtodawca — R.Ś. 1–28. Dolna krypta, sarkofag z czarnego bazaltu pod słońcem o ośmiu promieniach. Epitafium: „Z mroku uczyniłem świt."
Alastor Pogromca — cenotaf, bez dat panowania. Pusty sarkofag z białego marmuru, najjaśniejszy w całej Galerii; wiernie nawiedzany. Epitafium: „Nie ma go tu — wziął go blask."
Sevran I Żałobny — R.Ś. 28–61. Sarkofag tuż obok cenotafu brata, pod słońcem w żałobnej obwódce. Epitafium: „Dźwigałem koronę, której nie pragnąłem."
Liriel I Prawodawczyni — R.Ś. 214–251. Płyta z wagą i pieczęcią. Epitafium: „Prawo jest światłem, które nie gaśnie."
Kornelian II Budowniczy — R.Ś. 468–509. Sarkofag wsparty na miniaturze wieży. Epitafium: „Wznosiłem mury, by świt miał gdzie wstać."
Theodoryk III Żelazny — R.Ś. 705–742. Żelazna płyta, włócznia na słońcu. Epitafium: „Żelazo nie pyta — żelazo strzeże."
Marius IV Gwiazdoczytacz — R.Ś. 983–1018. Kopuła sarkofagu inkrustowana gwiazdozbiorem. Epitafium: „Czytałem gwiazdy, aż przemówiły."
Kasjan II Pobożny — R.Ś. 1268–1310 (ok. 68–110 N.E.). Najświeższy pochówek; u stóp wieczna lampa wotywna. Epitafium: „Modliłem się, gdy pękała granica."
Cesarzowa Aurelia I — panuje. Przygotowany, pusty sarkofag czeka pod słońcem w zenicie — wedle zwyczaju gotowany za życia władcy.
Zwyczaje
W święto Brzasku procesja schodzi do Galerii z ogniem z Wielkiej Świątyni; rody możnych zamawiają czuwania przy grobach przodków. Wyniesienie czegokolwiek z krypt jest świętokradztwem ściganym przez Trybunał Świtu.
Wspomniane w
Ostatnia aktualizacja: 2026-06-14